Vergi II ya da İlân-ı Aşk

Belki geceleri uyuyamamak gibi
Belki yıldızları düşünmek pencerenden
Belki penceren gibi senle dünya arasında
Belki karnın gibi bir pencere benden sana
Belki karnın gibi ovalar gibi
Belki karnından bükülen kokular gibi
Belki ev gibi kokun gibi --
   eve gitmek isteyen bir karınca gibi
      küçük siyah bir karınca gibi
         omzundan sana yükselen
Belki ensende saçlarına dolaşması gibi
Belki saçların gibi deniz gibi
Belki tanrının denizleri yaratırken sana bakması gibi
Belki sana öyle bakmak istemem
Belki tanrıları kıskanmam gibi
Belki tanrıları düşündürmen gibi
Belki şeftali gibi karnın dudakların
Belki şeftali yiyen bir kadın gibi
Belki cesaretimiz gibi bir zamanlar gibi
Belki saçlarına gömülmek ya da toprağa
Belki ölmek gibi usulca.

Vincent de Paul İçin Gözyaşları

Nancy Boyd'a

çiçekleri açınca gözlerinin

ve bahar gelince

3+1 evlerin yalnızlığına

ve soğuyunca

geçmiş

ve benim yalnızlığımda

gecenin üçleri

kanepemde uyuyakaldığında

bilerek

ve elbisen bir parçan değilken

ve saçların

tırnaklarının arasını dolduruyorken

ve ben güllerin kokusunu

ve Edna'ya dua etmeyi

yeni öğreniyorken

ve ihanet artık bir sevgi eylemi

ihtiras ve tutku birken

ve sen hâlâ dudaklarının

ve dudaklarımın

tek sahibiyken

tapıyorum Edna'ya

ihanet Tanrıçası

aşkın varlığı

gözleri çiçek kokan

Edna'ya.

Vergi I

Düşün:
Tanrımız bir piç
evrenimiz gayr-i meşrû aşkın meyvesi;

ve her gün yıldızlar
evlerine dönen yolda yalnızlar.

Perdenden odana güneş girdiği
ve girmediği zamanlar
evren karanlık
hep karanlık

ve zaten tüm bu karanlık da
senin ışığı görememen,
evrenin de annesini

ve Tanrımız aşksızken
evren sürekli büyürken
kucaklanmaya muhtaç

aşk, ışık, boşluk, ses:
günahlarım
benden sana
ve senden de bana
müşrik nehirler misali.

Küçüklük Ağıtı

anneannemin çocukluğunun tarlaları varmış
benim hiç olmadı
ama bir kadın vardı
saçları çocukluğumun tarlaları gibi geniş

tarlada da büyümedik zaten

biz daha küçükken
ama o kadar da küçük değilken henüz
uğradığımız yerler vardı
kapılarına büyüyerek vardığımız

ki sonsuza dek küçük kaladabilirim
ve kapılar bir gün eski moda olabilir
ve herkes herkese kapılarını açabilir
- anneannemin çocukluğunda öyleymiş -

ama kapıları hiç yük olmazdı
ya da bizi uzaklarda tutmazdı küçüğüz diye
ve yazdan yaza değildi sevdaları
ama yaz sevdaları da vardı

duvarların birinde
bir ağaç solmuştu yalnız
açmaya utanan çiçekleriyle

biz orda herkesi konuşurduk
küçükken daha büyüktü O
marifeti O'nun
bir ömre koca bir saat
sığdırabilmekti

oysa yavaş dakikaları
ve hızlı ömürleri vardı
çinili yılların.

Zarurîyye

Nefes almak bedavayken hâlâ 

birkaç yerde

Ve evrenin yaşı sevginin yaşından

daha kesinken

Ve hâlâ sevişmekten bahsederken

yanaklar kızarıyorken

Ve sevişirken dudaklar

Ve kurtarıcımızın masasında dururken

balık ve şarap

Ve kulaklarında ihtiras

Ve hepimiz tek başımıza ölümü

beklemeye mecburken

Ve hâlâ bir yerlerinde laflarımın

hediye kelimelerini itinayla paketlerken ben

                                         ölümü bekleyerek

Tek ihtiyacım biraz daha ateş

ve biraz daha

ve sizlere de

dahâ.

Deniz Kabuğunda Hayat

ademoğlu

ahlak peşinde ahlaksız

utanç peşinde utanmasız

diğeri peşinde yalnız

yalnızlık peşinde sürü

varolma peşinde yok.

(Not: Daha iyi yazabilene kadar böyle. Benim de hoşuma gitmiyor, ama bir şeyler aradan çıkmak zorunda şu sıralar. Özür dilerim, gözü kirlenen okur.)

Sızı

"Those who have crossed
With direct eyes, to death's other Kingdom
Remember us -- if at all -- not as lost
Violent souls, but only
As the hollow men
The stuffed men."
                                - T. S. Eliot, Hollow Men I, 1925

kıtaların ayrılışı kadar sessiz olmuştu:
bir gün bir ağaç
yıllardır oynanan oyundan sıkıldı
kalktı, yürüdü, bir adama yanaştı,
dedi ki: "neden dışarıda bekledin?"
söylendi: "sen bana ev mi oldun?"

yıllardır mezarlar kazınmıştı
tırnaklarla çakılların altına
okyanuslardı sınır
sonra boşluk

alabildiğine bir boşluk vardı
ki insanın en büyük düşmanıydı boşluk
içerden fetheden cinstendi

belki bir şeyler patladıysa da
o boşluğa seyreldi işte

işte bu dedi birileri
işte biliyorduk
ya da işte
aradığımız buydu

sonsuz sızıdan önceki
son mutluluktu bu.

John Martin, The Great Day of His Wrath, 1851-3, Oil on canvas

Boudicca

Tarlaları hiçbir hiçbir hiçbir
zaman özgür olmadı dünyanın

tepeleri başıboş karşılamadı rüzgarları
çiçekler keyiflerince kokmadı
yağmurlar sormadan hiç
yağamadı

sen
senin saçların diyorum
çocukluğumun tarlaları gibi geniş

ve tutsak
ve tutsaklık
insanlıktan ibaret.

die Einsamkeit der Wesen

Tezer Özlü'ye

doğru olabilir

varolmanın ölümle beraber geldiği

ama varolmadan ölmek

kelebeğin kabusu 

değil midir?

ben ki oysa

olmanın yükünü taşımak istemem

ya da olmayışın tek sorunun

olmak olduğunu bilirim

ama zaten tüm yolculuklarım

ve kaçışlarım

yaşamın sonuna doğrudur.

itiraf

söylenecek bir şey olmaması kalabalığa
kalabalığın şanssızlığı

sen diyorum
ne güzel
bensiz

madrabaz'a veda

belki de bir cumartesi akşamı giydiğin

çok gösteren bir elbiseydi

soğuk olmasına rağmen

kırmızısıydı ya da elbisenin

veya dudaklarının

hatta ikisinin

ya da Laleli'den Tophane'ye yürümüş ayakların

güz rüzgarında çimlere yatak yapmasıydı

hiçbir zaman yapamadığın yatakları

kaburgalarımın arasındaki boşluklarda bulmaktı belki de

sonsuzluğun imkansızlığı, imkansızlığın sonsuzluğu

seni beni ne tuttu bilmiyorum. gözlerimizin

ilk değdiği zamankini bulamamaktı belki

göksuratında aramamızdı cevapları

ama işte senin lanetin

bu sırtı taşıyıp

görememek

ve benim lanetim

bu sırtı anlatıp

bilememek

şimdi başkaları uzansın denize karşı

dalgaları dinle kalp atışlarını yazın

ve sen de uzan sırtınla boydan boya

bir dağla bir denizin arasına

belinin inceldiği yerde

gökyüzü.

vaftiz

Tomris Uyar'a

gerçek bir şair olmak için

sana da yazmak lazımmış

beni yalancı şairin yap

ben de gömleğimin yakasını bazen

iliklerim

hele hava güzelse

ve bende de göz olsaydı

bakardım herhalde

bakışlarda kaybolmak zor değil: şair

değil

bakmayışlarda kaybolmak mesele

yoksa 

ben de yürüdüm koridorlarında ömrün

ben de güneşi doğarken izledim battığını sanarak

ben de gözkapaklarımda aradım anlamı

gözlerimi sıkı sıkı kapayarak

hafifmeşrepsen de mesele değil

ben bayağı ağır meşrebim aşkı tadalı

ve çok bir yararını da görmedim

keyifli yakınmasından öte

bana da bak

yalancılaşmam lazım.

koca çocuklar için dünya tarihi

insanlar ateşten çok sıkılmışlar
mağaralardan ve bitmeyen avlardan
nehirlere imparatorluklar kurmuşlar
bir yanı dicle öbür yanı fırat

mağaralardan ve bitmeyen avlardan
duvara resimler yapmışlar aşkı anlatamayan
bir yanı dicle öbür yanı fırat
duygularını körfezlere akıtmışlar

duvara resimler yapmışlar aşkı anlatamayan
tanrılar bulmuşlar aşksızlığa çöllerde
duygularını körfezlere akıtmışlar
geri kalanları da tanrılarına saklanmışlar

tanrılar bulmuşlar aşksızlığa çöllerde
ta ki bir oğlan bir kıza vurulana dek
geri kalanları da tanrılarına saklanmışlar
kızla oğlanın nehir dansını izleyerek

ta ki bir oğlan bir kıza vurulana dek
bitmeyen avlara muhtaçmışlar
kızla oğlanın nehir dansını izleyerek
çocuklarının adlarına nehir demişler

bitmeyen avlara muhtaçmışlar
insanlar ateşten çok sıkılmışlar
çocuklarının adlarına nehir demişler
nehirlere imparatorluklar kurmuşlar

Duşta Dişlerini Fırçalayan Gerçek Aşıklar İçin Bir İstanbul Şiiri

canı mesela çok sıkılır ya güzel bir kadının hani
boynunu öne eğip de saçlarının ardından gülebilen güzel zeki kadının
öğlene kadar uyanmasın diye güneşin penceresinden kaçtığı kadının
gözkapaklarının altına nergis kokuları sürülmüş güzel zeki kadının

her ziyaretinde hani elbisesini çıkarıp yüzükoyun yatsa yatağına
sırtına nasıl dokunmaya kıyamayacağın o kadının

uyuyana kadar yıldızlara bakıp
yenilince rüyalara yıldızların izlediği kadının

o da bazen penceresine tırnaklanır ya hani
dudakları kurumuştur tarçın kokularından
yüzünü ekşitmenin güzelliğinde kaybolmuştur şimdi

sonra balkona fırlamıştır ya
hava abayanmıştır

bileklerinin metale değdiği yerde damarı

sen de istersin ya akmak içine
canın mesela çok sıkılır ya yalnız bir akşamüzeri hani

şehre bakarsın güzel zeki kadınların şehrine
balkonlarının alabildiğine havayla dolduğu

işte sen de bu şehirdensin ya hani
o da
işte gece çöker ya akşamsızlığa
ıslanırsın

mermerin topuğa değdiği yerde ölüm.

Şitâ'ül Hilekâr veya Glif IV

senden öncesini biliyorum
sensizliği
ben mesela
Afrika'yı bilmem
savannayı, annemi
kelebekler niye yerden yukarı uçarlar bilmem
ayçiçekleri gece nereye bakar

diyorum ama sana sorunlar sorunlarımız
senin ellerinde sorunlarımız
bende sorunlarımız
ve sende değil
ve sende olsaydı sorunlarımız
işte o zaman ellerinde de olmazdı

insanlığın hatası da buydu ya
yılsonu yerine yılbaşını kutlamaktı

sen diyorum senin diyorum hatıraların
yaşlı şairleri genç dizeleri
genç şarkıların yaşlı tonları
hepsi bende hâlâ
ben tutarım onları yıldızlarda penceremden
ben yollarım gece yıldızları yatağına

tüm yarımadanın şarap kokuları güneşe doğru eser
saçlarına
saçların ne güzel sorunsuz

beklentiler vardı
utangaçlık gurur
bacaklar
ıslaklık vardı dokunulmayan
dokunulmayan yerlerin vardı
hep başkalarının dokunduğu günlerin

kimseye ödünç verme istedim öpücüklerini
ya da en azından
bana başka öpücüklerden ver
uzak diyarlardan gelen güneş ışıklarıyla aydınlanmış
alt dudağın titrerken soğukta mesela
çatlaklarından çağır beni

ama
düşünce bu
o zaman anlaşılıyor ancak
ama
sen damla değilsin ki
izleyeyim pencerelerden akıp gidişini

sonrası.