Düzlük

Önümüzde yeniden aynı dalga aynı deniz
Aynı toprak ardımdaki çatlar sıcakta alnımız
Bak bazen ağaçlar böyle uzamıyor işte
                         yandan esiyorsa rüzgar
Böyle yine yollar oyun oynuyor zaman ya da

Ya da tek suçlusu sensin bunun çünkü sen de bilirsin
Yalnız merdivenlerden inerken aklına gelmiştir sevmek
Uyumadan önce yorganın altında ölüm

Bu ve bunun gibi talihsizilikler
Ya oyundur oynanan ya da sevmemen
Yalnız ölümü.

İstanbul

Yaprak düşerken bağırırmış
Ve titrermiş dönerken dünya
İşlemiş yalnızlığımız ıslak taşına
(çok küçüğüm sarılamam sana)

İstanbul
Kadınlarını sevmeye çalışıyorum senden uzakta
Haysiyetime yabancıyım bahanelerime aşina

İstanbul
Önümüzde yeniden aynı dalga aynı deniz
Aynı beton ardımızdaki çatlar sıcakta alnımız
Bak bazen ağaçlar böyle uzamıyor işte
                         yandan esiyorsa rüzgar
Böyle yine yollar oyun oynuyor zaman ya da

Ya da tek suçlusu biziz bunun çünkü sen de bilirsin
Yalnız merdivenlerden inerken aklımıza gelir sevmek
Uyumadan önce yorganın altında ölüm

İstanbul
Şiirim tükeniyor kalmadı haykıracağım kalabalağına
Utanmıyorum izlemeye güzellerini artık
Hoplamıyor yüreğim çimenine yattığımda
Kesmiyor ayağımı yerden meyin türkülerin

İstanbul
Bu ve bunun gibi talihsizilikler
Ya oyundur bize oynanan ya da sevmemem
Yalnız ölümü.

Vergi III ya da İhyâ

Diyorum ki martılar,
hâlâ canlı olmalı;
masalar şen, gözler uzakta,
dudaklar yalnız, eller soğuk,
aynalar sert,

İstanbul hâlâ kulakları açık; ateş
çatlar yanarken hâlâ, yarımada ararken
sarılacak dalgalar, hâlâ soğuk;

yani sen ve ben ve yaz sabahları ayrı düşmüş
göğe dargın köylüler gibi yabancıyız
ilk yağmur inmeden şehre hâlâ.

Vergi II ya da İlân-ı Aşk

Belki geceleri uyuyamamak gibi
Belki yıldızları düşünmek pencerenden
Belki penceren gibi senle dünya arasında
Belki karnın gibi bir pencere benden sana
Belki karnın gibi ovalar gibi
Belki karnından bükülen kokular gibi
Belki ev gibi kokun gibi --
   eve gitmek isteyen bir karınca gibi
      küçük siyah bir karınca gibi
         omzundan sana yükselen
Belki ensende saçlarına dolaşması gibi
Belki saçların gibi deniz gibi
Belki tanrının denizleri yaratırken sana bakması gibi
Belki sana öyle bakmak istemem
Belki tanrıları kıskanmam gibi
Belki tanrıları düşündürmen gibi
Belki şeftali gibi karnın dudakların
Belki şeftali yiyen bir kadın gibi
Belki cesaretimiz gibi bir zamanlar gibi
Belki saçlarına gömülmek ya da toprağa
Belki ölmek gibi usulca.

Vincent de Paul İçin Gözyaşları

Nancy Boyd'a

çiçekleri açınca gözlerinin

ve bahar gelince

3+1 evlerin yalnızlığına

ve soğuyunca

geçmiş

ve benim yalnızlığımda

gecenin üçleri

kanepemde uyuyakaldığında

bilerek

ve elbisen bir parçan değilken

ve saçların

tırnaklarının arasını dolduruyorken

ve ben güllerin kokusunu

ve Edna'ya dua etmeyi

yeni öğreniyorken

ve ihanet artık bir sevgi eylemi

ihtiras ve tutku birken

ve sen hâlâ dudaklarının

ve dudaklarımın

tek sahibiyken

tapıyorum Edna'ya

ihanet Tanrıçası

aşkın varlığı

gözleri çiçek kokan

Edna'ya.

Vergi I

Düşün:
Tanrımız bir piç
evrenimiz gayr-i meşrû aşkın meyvesi;

ve her gün yıldızlar
evlerine dönen yolda yalnızlar.

Perdenden odana güneş girdiği
ve girmediği zamanlar
evren karanlık
hep karanlık

ve zaten tüm bu karanlık da
senin ışığı görememen,
evrenin de annesini

ve Tanrımız aşksızken
evren sürekli büyürken
kucaklanmaya muhtaç

aşk, ışık, boşluk, ses:
günahlarım
benden sana
ve senden de bana
müşrik nehirler misali.

Küçüklük Ağıtı

anneannemin çocukluğunun tarlaları varmış
benim hiç olmadı
ama bir kadın vardı
saçları çocukluğumun tarlaları gibi geniş

tarlada da büyümedik zaten

biz daha küçükken
ama o kadar da küçük değilken henüz
uğradığımız yerler vardı
kapılarına büyüyerek vardığımız

ki sonsuza dek küçük kaladabilirim
ve kapılar bir gün eski moda olabilir
ve herkes herkese kapılarını açabilir
- anneannemin çocukluğunda öyleymiş -

ama kapıları hiç yük olmazdı
ya da bizi uzaklarda tutmazdı küçüğüz diye
ve yazdan yaza değildi sevdaları
ama yaz sevdaları da vardı

duvarların birinde
bir ağaç solmuştu yalnız
açmaya utanan çiçekleriyle

biz orda herkesi konuşurduk
küçükken daha büyüktü O
marifeti O'nun
bir ömre koca bir saat
sığdırabilmekti

oysa yavaş dakikaları
ve hızlı ömürleri vardı
çinili yılların.