Yaprak düşerken bağırırmış
Ve titrermiş dönerken dünya
İşlemiş yalnızlığımız ıslak taşına
(çok küçüğüm sarılamam sana)
İstanbul
Kadınlarını sevmeye çalışıyorum senden uzakta
Haysiyetime yabancıyım bahanelerime aşina
İstanbul
Önümüzde yeniden aynı dalga aynı deniz
Aynı beton ardımızdaki çatlar sıcakta alnımız
Bak bazen ağaçlar böyle uzamıyor işte
yandan esiyorsa rüzgar
Böyle yine yollar oyun oynuyor zaman ya da
Ya da tek suçlusu biziz bunun çünkü sen de bilirsin
Yalnız merdivenlerden inerken aklımıza gelir sevmek
Uyumadan önce yorganın altında ölüm
İstanbul
Şiirim tükeniyor kalmadı haykıracağım kalabalağına
Utanmıyorum izlemeye güzellerini artık
Hoplamıyor yüreğim çimenine yattığımda
Kesmiyor ayağımı yerden meyin türkülerin
İstanbul
Bu ve bunun gibi talihsizilikler
Ya oyundur bize oynanan ya da sevmemem
Yalnız ölümü.