şey vardı şimdi
bahsedilmesi gereken
ama kuytularda bile
bir milyon iki yüz altmış beş bin
sebep yoktu
oysa her zamankinden
daha maviydi gökyüzü
bu sabah
ve güneşin parçacıkları selamlamıştı
gözlerdeki yuvalarından
anladı ki sıkışmış
bir milyon iki yüz altmış beş bin
çığlık için vardı
sevda şarkısı
ve
bir milyon iki yüz altmış beş bin
sesle çağırırdı karanlığı
"aşkın acısına ferman diyorlar
ellerin fermanı vız gelir bana
olmaz iklimlerden yollar aşırdın
gönlünün fermanı yaz getir bana"