Evlat, bu nasıl hayat?
Küfretmenin buruk zevkiyle sırıtırdım eskiden ben. Şimdi?
Şimdi bıyık-sakal-tükürük üçgenin ortasına sıkışıp kalmışım. İki ucunda da nahoş şeyler olan değneği orta yerinden tutamaz olmuşum. Köprüyü geçmeden bağırmşım "Ayı!" diye bir kere, dayım mı kalmış ki benim? Devrik cümlelerin sultanı olmuşken ihtiyaç var mıdır dilimin sözlüğüne?
Var ya, bir de anlasalar kazak giyen domuzun çamurda yuvarlanmayacağını, işte o zaman her şey daha güzel olacak.